Gujarati prose translation. Source: 1915 edition, DLI scan.
અધ્યાય ૩૩ મે।-જીદાં જીદ દાનનાં ફળ ૬૪૫૪૫૫૦૪૭૪ પટ૩ કે ડુત્યા દશ વાવો જેવી ગણાય છે અને તે કન્યા | ક્વપોએ પણુ નાશ પામતું નથી, એટલે કે શુભ કે જે શણુગારેલી હોય, તો તે કરતા ખેગણુ ફળ આપે છે તળાવનુ દાન કરવાથી જે ફળ થાય છે, તે ફળ (તેમાથી કાદવ કઢાવી) તેનો ઉદ્ધાર કરવામાં થાય છે અને વાવમાથી કાદવ કાઢવાથી પણુ વાવના દાનનુ ફળ પ્રામ થાય છે જે મનુષ્ય પીપળો વાવી તેતી પ્રતિછા કરે છે, તે હે સતિ! દશ હન્નર વર્ષ સુધી તપોલોકમાં રહે છે હે સાવિત્રી! જે મતુષ્ય સર્વના સુખ માટે પુષ્પોવાળા ખગીચાનુ દાન કરે છે, તે દશ હનર વર્ષો સુધી અવશ્ય ધ્ર, વલોકમા વસે છે હે સતિ! જે મતુષ્ય ભરતખડમા વિષ્ણુતે વિમાનનુ દાન ડરે છે, તે એક મન્વતર સુધી વિષ્ણુલોકેમા વસે છે અને તે વિમાન નને ચિનોવાળુ તથા મોટુ હોય તો તેના કરતા ચારગણુ ફળ પ્રાપ્ત થાય છે, પાલખીનુ દાત કરવાથી તેનુ અર્ધું ફળ અવશ્ય પ્રાતત થાય જ છે જે મતુષ્ય ભડિતયુકત થઈ હીંચોળાવાળુ મદિર વિષ્ણુને અર્પણ કરે છે, તે સો મત્વતર સુધી નિષ્ણુલોકમા વસે છે હે પતિવ્રતા! જે મતુષ્ય મહેલોથી યુક્ત રાજ્માર્ગતુ દાન ફરે છે, તે દશ હન્તર વર્ષા સુધી ૮દ્રલોકમા પૂન્નય છે ખ્રાહ્મણોને તથા દેવોને દાન કરવાથી મનુષ્યને સમાત જ ફળ મળે છે જેનુ દાન કર્યું હોય તેને જ મતુષ્ય આ લોકમા ભોગવે છે, પણુ જેતુ દાન કર્યું ન હોય તે વસ્તુ મળતી જ નથી પુણ્યવાન મતુષ્ય સ્વર્ગાદિના સુખ ભોગવી ભરતખડમાં અનુક્રમે ઉત્તમ ખ્રાભમણોના ફુળામાં જ જન્મે છે ભરતખડમા પુણ્ય કરતો ખ્રાહ્મણુ સ્વર્ગાદિ ફળોને ભાગવીને ફરી પણુ ષ્રાહ્મણુ જ થાય છે અને તે જ પ્રમાણે ક્ષનિય વગેરે પણુ સ્વર્ગાદિ ફળ ભોગવીને ખ્રાહ્મણુ થાય છે, પણુ ક્ષત્રિય કે વૈશ્ય તપશ્ચર્યા કરીને સા કરોડ કવપે પણુ ખ્રાહ્મણુ પણુ પામી શકતા નથી, એમ વેદમાં સભળાય છે ફોઈ પણુ કર્મે ભોગવ્યા વિના સેકડો કરોડ “શસુરદઘ્તો ઘુર્ટન્ટ ’ ચાર હાથની લાકડી તે એક ધનુષ કહેવાય છે - અર્થાત્ બ્રાહ્મણપણૃૂ અતિ દુર્લભ છે તે તપથી મેળવાતું નથી, પણ જન્મથી જ મેળવાય છે ક્ષ ૩૮ અશુભ જે કર્મ કર્યું હોય, તે અવશ્ય ભોગવવુ જ પડે છે દેવતાઓ કે તીર્થોતી સહાયથી અને અનેક શરીરો ધરવાથી પ્રાણી શુદ્ધ થાય છે-કર્મથી છૂટી જય છે, એ વિષે કઈક મે તતે કહ્યુ હવે ખીજુ વિશેષ શુ સાભળવા તુ ઇચ્છે છે ૧-૭૦ ફેવતીવેલણાચેન જાવવ્યૂરેન ગુસવસિ | ઘૂતલ્તે કાવિસ વિગત્ જિં મૂળઃ શ્ોતુમિસ્ઝાલિ ॥ ઇતિ શ્રદેવીભાગવતમહાપુરાણમપા નવમ સ્કધ વિષે અધ્યાય ૨૯ ચત સમામ અધ્યાચ ૩૦ સો” જીદ્દાં જુઠા દાનના ફળ શાવિશ્રયુવાચ વ્રયાન્તિ અર્મકન્વં ચ ચેતેવ છમળા વમ માનવા વુન્યવન્સશ્ર તનને દયાશ્યાતુમર્ટેસિ ॥ ૨ ॥ સાવિત્રીએ કહ્યુ હે યમરાજ ! પુણ્યશાળી મનુષ્યો જે કર્મથી સ્વર્ગમાં તથા ખીન્ન લોકમા જય છે, તે મને કહેવાને તમે યોગ્ય છો યમરાજ ખોલ્યા ભરતખડમાં જે મનુષ્ય ખ્રાહ- ભુને અન્નદાન કરે છે તે (દાન કરેલા) અન્નના જેટલા રજકણો હોય, તેટલા વર્ષો સુધી શિવલોકમાં પૂન્નય છે અન્નદાન એ મોટુ દાન છે, તેથી (ષ્રાહમણુ સિવાય) ખીન્નતે પણુ તે અ.પ્યુ હોય તોપણુ (આપેલા) અન્નના જેટલા રજકણો હોય, તેટલા વર્ષ સુધી શિવલોકમા તે પૃજ્નયય છે અત્તદાનથી શ્રોઇ ખીન્તુ કોઈ દાન તો થયુ નથી ને થશે પણુ તહિ એમા પાત્ર—પરીક્ષા કે કાળનો નિયમ કદી હોતો તથી. હે સતિ! જે મનુષ્ય દેવાતે અથવા ખ્રાહ્મણોને આસનનુ દાન કરે છે, તે દશ હન્નર વર્ષા સુધી વિષ્ણુલોકમાં પૂન્નય છે જે મનુષ્ય દૂઝણી દિવ્ય ગાયનુ ષ્રાહણાને દાન કરે છે, તે એતા રુવાડા જેટલા વર્ષો સુધી વિષ્ણુલોકમા પૂન્નય છે પવિત્ર દિવસે તે દાનતુ ચારગણુ ફળ, તીર્થમાં સોગણુ ફળ તથા નારાયણુ 4 આ અધ્યાયમાં એકસો ચાળીસ શ્લોકોથી સ્વર્ગાદિ ફળ આપતા અનેક પ્રકારનાં દન વર્ણવાશે..
પટ ૧/૫૪ ક્ષેત્રમા” કરોડગણુ ફળ પ્રાસ થાય છે જે મનુષ્ય ભરતક્ષેત્રમા ભકિતપૂર્વક ખ્રાહ્મણુને ગાયનુ દાત ફેરે છ, તે દશ હજાર વર્ષો સુધી ચદ્રલોકમા પૂન્નય છે જે મનુષ્ય ખને ખાજ્નુ મુખવાળી (એટલે કે પ્રસવ વેળા જેતા વાછરડાનું માત્ર મૌહુ જ ખહાર આવ્યુ હોય, તેવી) ગામનુ ખ્રાહાણુતે દાત કરે છે, તે એના જેટલા રૂવાડા હૉય તેટલા વર્ષો સુધી વિષ્ણુ લોષ્ઠમાં પૂજાય છે જે મતુષ્ય સુદર ધોળા છત્રતુ ખ્રાહ્મણુને દાન ડરે છે, તે પણુ દશ હન્નર વષો સુધી વસ્ણુનોકમાં આતદ કરે છે હે સતિ! (ટાઢ વગેરથી) જેનુ અગ પીડાયુ હોય એવા ખ્ાહ્મણુને ખે વસ્તુ જે દાન કરે છે, તે દશ હજર વષો સુધી વાયુમાં પૂવય છે જે મતુષ્ય વસ્ત્ર સાથે શાલ ગ્રામતુ ખ્રાહ્મણુને દાન કરે છે, તે જ્યા સુધી ચદ્ર તથા સૂર્ય રહે છે, ત્યા સુધી વૈકુઠ્લોકમા પૂન્તય છે જે મતુપ્ય મતોહર દિવ્ય શય્યા ખ્રાહ્મણુને આપે છે, તે પણુ નયા સુધી ચદ્ર-સૂર્ય રહે છે, ત્યા સુધી ચદ્રલોક્ઠમા પૂન્તય છે જે મતુષ્ય દેવોને કે ખ્રાહ્મણુને દીવાતુ દાત કરે છે, તે પણુ એક મત્વતર કાળ સુધી અગિતલોકમાં પૂજય છે ભરતખડમા ખ્રાહ્મણુને જને હાથીનુ દાત કરે છે, તો એ મનુષ્ય જ્યા સુધી ઇંદ્ર રહે છે, ત્યા સુધી ઇંદ્રતા અર્ધા આસને ખેસે છે ભરતખડમા ખ્રાહ્મણુતે જે ઘોડાતુ દાન કરે છે, તે ચૌદ ઇદ્રો થાય ત્યા સુધી વરુણુલોકમાં આનદ કરે છે જે મનુષ્ય ઉત્તમ પાલખીનુ ખ્રાદ્ણાણુને દાન ફરે છે, તે ચૌદ ઇદ્રો થાય ત્યા સુધી વરુણુલોકમાં આનદ કરે છે હૅ સાતિ! જે મનુષ્ય ઉત્તમ વાડીનુ થ્રાહ્માણુને દાન કરે છે, તે એક મત્વતરના કાળ સુધી વાયુલેકમા પૃન્તય છે જે મનુષ્ય ખ્રાહમાણુને પખાનુ તથા ધોળા ચામરનુ દાન ડરે છે, તે દશ હશ્નર વર્ષો સુધી અવશ્ય વાયુલોકમાં પૂન્તય છે ઉત્તમ ખુદ્ધિવાગો જૈ મતુષ્ય ધાન્ય તથા રત્નનુ દાન કરે છે, તે લાખા કાળ સુવી જુવે છે અને દાન દેનાર તઘા લેનાર ખને અવશ્ય 1કુઠમાં જાય છે ભરત ખડમા જે મનુષ્ય કાયમ શ્રીવિઘ્ણતુ નામ જ્પ્યા કરે ચક ્નંગાના પ્રવાહની પાતે નાર ઘથ જેટલા પ્રદેવને નારાયણને 4 કહે છે, તે આ 15 ઉપર «ણાવાધે. શ્રીમદ્ ભગવતીભાગવત-સ્ફે’ધ નષમાં જેતે અવશ્ય લાખા કાળ જીવે છે અને મૃત્યુ તેતાથી નાસી જય છે ભરતખડમાં જે સદ્ષ્યુદ્ધિવાળા મતુષ્ય પૂતમતી પાછલી રાત કઈક ખાડી રહે ત્યારે વિષ્ણુ ભગવાનને હીંચોળે ઝુલાવે છે, તે જવત્મુકત થાય છે, એટદુ જ નહિ પણુ આ લોકમા તે સુખ ભોગવી અતે વિષ્ણુના ધામમાં જાય છે અને ત્યા સૌ મત્વતરે સુધી અવશ્ય વસે છે ઉત્તરફાદગુતી નક્ષત્રમા પ્રભુને હીંચોળે ગુલાવવાથી તેના કરતા ખેગણ ફૂળ થાય છે અને ક્લપતા અત સુધી તે જીવે છે છે, એમ ખ્દ્માએ કહ્યુ છે ભરતખડમાં જે મતુષ્ય છ્રાહ્મણુને તલનુ દાન કરે છે, તે (આપેલા ) તલ જેટલા વષો સુધી શિવલોકમાં આનદ કરે છે અતે તે પછી ઉત્તમ જાતિમાં જત્મ પામી લાબા કાળ સુધી જીવે છે તથા સુખી થાય છે તાખાતા પાનવું દાત કરવાથી તે કરતા ખેંગણુ ફળ પ્રાપ્ત થાય ઈ ભરતખડમા જે મતુષ્ય શણુગારેલી, ભોગવવા યોગ, વસતો સહિત, સુદર અને પતિવ્રતા સરીનુ ષ્રાહ્મણુને દાન રે છે; તે ચૌદ ઇદ્રો થાય ત્યા સુધી ચદ્રલેકમા પૂક્તય છે અને ત્યા સ્વર્ગતી અપ્સરા સાથે ઘ્વિસઃ રાત આનદ કરે છે તે પછી ગધર્વતા લોકમા દશ હજર વે સુધી ઉર્વશી સાથે દિવસરાત ડૌલુક પૂર્વક અવશ્ય આનદ કરે છે તે પછી એક હુર જત્મો સુષી સતી, સુદર, સૌભાગ્યવાળી, કોમળ તથા પ્રિય ખોલનારી પત્ની પામ્યા કરે છે જે મતુપ્ય થ્રાહ્મણુને સુદર ફળનું દાત ડરે છે, તે એ ફળના રજકણો જેટલા વર્ષો સુધી ઇદ્રલોકમાં પૂજય ઈ તે પછી ફરી ઉત્તમ ન્તતિમા જન્મ પામી ઉત્તમ પુત્રને પામે છે વળી ફળવાળા એક હનનર વૃક્ષનું ઉત્તમ દાન અથવા ફેવળ ફળોનુ દાત ષ્રાહ્ણુને જ આપે છે, તે પણુ લાખા કાળ સુધી સ્વર્ગમાં ર ભરતખડમા આવે છે જે મતુષ્ય ભરતખડમાં અનેક દ્રવોવાળુ તથા જ્તતન્નતના ધાન્યોવાળું મોડુ ધરે ષ્રાહ્મણુને આપે છે, તે પણુ સો મસ્વતરતા કાળ સુધ દેવલોકમાં વસે છે અને તે પછી ઉત્તમ જતિમાં મ લઈ મ્રહાષતવાન ધાય છે હે સતિ! જે મવુષ્ય પવિત્ર ક્ષેને ભરતખડમાં લાખો કાળ રહેનારી ધાતા યુશૂત જમીનનુ ભકિતથી ખ્ાલ્યણુતે દાત કરે છેં 846
અધ્યાય ૩૦ મો.-જીઠ્ઠાં જીટાં દાતનાં ફળ પ્હ્ષ તે અવશ્ય સો મત્વતરો સુધી વૈકુઠમાં પૂન્તય છે અને પછી ઉત્તમ ન્તિમા જન્મ પામી મોટો રાજન થાય છે તેને સો જન્મો સુધી જમીન છોડતી નથી અને રાન તરીકે પણુ શ્રીમાન, ધનવાન તથા પુત્રવાન થાય છે જે મતુષ્ય ગાયોના વાડાએ। સહિત ઉત્તમ ગામનુ ખ્રાહ્મણુને દાન કરે છે, તે એક લાખ મન્વતર સુધી વૈકુડમા પૂન્નય છે અને પછી ઉત્તમ નતિને પામી એક લાખ ગામોનો તે સ્વામી થાય છે અને એમ એફ લાખ જન્મો સુધી તેને પૃથ્વી છોડતી જ નથી જે મતુષ્ય ભરતખડતી ભૂમિ પર ઉત્તમ પ્રન્નવાળુ, સર્વશેઇ, પાકેલા ધાત્યવાળુ અને અનેક જળાશયો, વૃજ્ઞો, ફળો તથા વેલાઓવાળુ નગરખ્રાહાણુને આપે છે, તે દશ લાખ છદ્રો થાય તેટલા કાળ સુધી ડૈલામમાં પૂજ્નય છે અને ફરી ઉત્તમ જતિ પામીને ભરતખડમા મોટો રાન્ન થાય છે અને દશ લાખ નગરોને પામે છે, એમા સશય નથી તે મતુષ્યને દરા હજાર જન્મો સુધી પૃથ્વી છોડતી જ નથી અને ગૃથ્વી પર તે ઉત્તમ એશ્વર્યવાળો જ થાય છે જે મતુષ્ય સારી રીતે ખેડેલો, પ્રજ્નએવાળો, વાવ તળાવોવાળો, જતન્નતના વૃક્ષોથી યુકત અને અતિ ઉત્તમ સો નગરોનો દેશ ખ્રાલણુને આપે છે, તે એક કરોડ મત્વતર સુધી વૈકુઠમાં પૂન્નય છે પછી પૃથ્વી પર ઉત્તમ જન્મ પામી ઇદ્ર જેવો શ્રેઇ એશ્વર્ય વાળો થઈ જખયુદીપતો સ્વામી થાય છે એક કરોડ જન્મો સુધી તેને પૃથ્વી છોડતી નથી અને કપના અત સુધી જીવનાર થઈ મોટા રાન્નએનો પણુ તે મહાત રાન્ન થાય છે જે મનુષ્ય પોતાનો સમગ્ર અધિકાર ખ્રાહમણુને આપી દે છે, તે અતે ચારગણુ કૂળ પામે છે, એમા સશય નથી જે રાન્ન તપસ્વી આરાહ્મણુને જબુદીપનુ દાન કરે છે તેને અતે સોગણુ કૂળ પ્રાપ્ત થાય છે, એમા સશય નથી જખુદ્ઠીપની પૃથ્વીનુ દાન કરનારને, સર્વ તીર્થો સેવનારને, સર્વ પ્રકારના તપ ડરતારને, સર્વનો વાસ કરાવનારને, સર્વે પ્રપ્નરતા દાન દેનારને અને સર્વ સિદ્ધોના સ્વામી ખૂતેલાને પણુ ફરી સસારમા આવવુ પડે છે, પરતુ મૂલ પ્રકૃતિના ભકતને કરી સસારમા આવવુ પડતુ જ નથી તે દેવીભકતો શ્રીભુવનેશ્વરી દેવીના સર્વાત્કૃછ સ્થાનરૂપ મણિદ્ીપમા વસે છે અને અસખ્ય ખ્રહ્યા ઓતા પતન જુએ છે દેવીના મત્રની ઉપાસના કર નારાઓ મનુષ્યશરીર ત્યજીને એશ્વર્યરૂપ હોઈ જન્મ, મૃત્યુ તથા ઘડપણુ હરનાર દેવીના રૂપ જેનુ રૂપ પામીને રેવીની સેવા કરે છે તેએ મણિદીપમાં રહી અનેફ કલ્પોના પ્રલય જુએ છેં દેવો, સિદ્ધો તથા સમસ્ત ખ્રહ્માડા નાશ પામે છે, પણુ જન્મ, મૃત્યુ તથા ઘડપણુ વિનાના દેવીના ભકતો નાશ પામતા નથી જે મનુષ્ય કાર્તિક માસમા વિષ્ણુને તુલસીપત્ર અર્પણુ કરે છે, તે ત્રણુ યુગો જેટલા કાળ સુધી વૈકુઠમાં આનદ ફુઝે છે પછી ફરો ઉત્તમ ન્તિ પામીને અવશ્ય વિષ્ણુ ભડિત પામે છે વળી તે મતુષ્ય ભરતપ્પડની ભૂમિ પર જિતેન્દ્રિયોમા ક્રેઇ થાય છે જે મનુષ્ય અરુણોદયકાળે ગગાતા પ્રવાહની વચ્ચે સ્તાત કરે છે, તે સાઠ હન્નર યુગો સુધી વૈકુઠમાં આનદ ડરે છે તે પછી ફરી ઉત્તમ જતિ પામીને અવશ્ય વિષ્ણુનો મત્ર મેળવે છે અને મનુષ્યદેહ ત્યજીને વૈકુઠમાં જાય છે તે પછી એને વૈકુઠમાથી ફ્રી પૃથ્વી પર આવવુ પડતુ નથી પણુ ત્યા વૈકૃઠમા જ વિષ્ણુનું દાસપણૂ તે કરે છે અને વિષ્ણુના જેવુ રૂપ પામે છે જે મનુષ્ય ગગામા કાયમ સ્તાન ડરે છે, તે સૂર્ય જેવો પવિત્ર થાય છે અને પગલે પગલે અશ્વમેધયૃનુ કૂળ અવશ્ય પામે છે તેના જ ચરણુની રજથી પૃથ્વી તરત પવિત્ર થાય છે અને ચદ્ર—સૂર્ય જ્યા સુધી રહે ત્યા સુધી વૈકુડમાં તે આનદ કરે છે તે પછી ઉત્તમ જતિ મેળવીને અવશ્ય હરિભકિત પામે છે અને જીવન્મુકૃત, અત્યત તેજસ્વી, તપસ્વીએમાં ઉત્તમ, સ્વધર્મપરયણુ, શુદ્ધ, વિદ્વાન તથા જિતેન્દ્રિય થાય છે મીન તથા કર્ક ક્રાતિની વચ્ચે સૂર્ય ખૂખ તપે છે ત્યારે ભરતખડમા જે મનુષ્ય સુગધી જળતુ જ માત્ર દાન કરે છે, તે ચૌદ ઇદ્રો થાય ત્યા સુધી કૈલાસમાં આનદ કરે છે ડ્રી ઉત્તમ ન્નતિ પામીને રૂપવાન, સુખી, શિવભકત્, તેજસ્વી અતે વેદવેદાગનો પાર પામેલો થાય છે જે મનુષ્ય વૈશાખ માસમા ઘ્યહ્મણુને સાથવાનુ દાન કરે છે, તે સાથવાના જેટલા રજ રણો હોય તેટલા વર્ષો સુધી રિવલોકમાં આનદ ડરે છે જે મતુષ્ય ભરતખડમાં શ્રીકૃષ્ણ જત્માદમીનુ વ્રત કરે છે, તેતુ સો જન્મમાં ડરેલું પાપ છૂટી જય
પદડ શ્રીમદ ભગવતીભ્ાગવત-સ્કધ તવમાં છે, એમા સશય નથી અને ચૌદ ઇં્રો થાય ત્યા સુધી વૈકુડમા તે આનદ ડરે છે તે પછી ક્રી ઉત્તમ નતિ પામી તે અવશ્ય શ્રીકૃષ્ણુ વિષ ભડિત પામે છે આ ભરતખડમાં જ જે મનુષ્ય ફિવરામિનુ વ્રત કરે છે, તે સાત મત્વતરો સુધી શિવલોકમા આનદ કરે છે 9 મતુષ્ય શિવરાત્રિના દિવસે શિવને બિદ્વપત્ર મવે છે, તે બિ વપત્ર જેટલા યુગો સુધી શિવલોકમા આનદ ફર છે ક્રી ઉત્તમ જાતિ પામીને અવશ્ય શિવભડિત પામે છે અને વિદ્યાવાત, પુત્રવાત, શ્રીમાન, પ્રવાત તથા પૃથ્વીવાળો થાય છે જે મનુષ્ય મૈત્ર માનમાં અવવા માવ માસમાં વ્રતધારો થઈ મનો, અર્ધ માહિતો, દશ દિવસ કે સાત દિવસ શરન પુજન કરે છે અતે હાથમા છડી લઈ ભ્યીતપૂર્વક દિવસે તથા રા નૃત્ય કરે છે તે જેટલા દિવસ તે પ્રમાણે કર્યું હોય, તેટલા યુગો સુધી રિવલોકમા પૂજય છે મતુષ્ય ભરતખડમા શ્રીરામતવમીનુ વ્રત કરે છે, તે સાત મન્વતરે સુધો વૈકુડમાં આનદ કરે છે તે પહો ફરો ઉત્તમ જાતિ પામીતે અવશ્ય થીરામભકિત પામે છે અને જિતેન્દ્રિયામા મેઇ તથા મોટો ધતવાત થાય છે હે [તિ! જે મતુષ્ય પાડા બકર, ઘેટા ગે ડા તથા દેડપ્રા વરેના નૈવેદ્ય થી,* ધૂપ-દીપ વગડે પૂજાતા સાદિત્યોથી નૃત્ય, ગીત આદિથી તથા વાદિત્રાથો અગ૩ કતુક -મગલ પૂર્વક શરદક]માં થતી દેવીની મહાપૂન્ન ડરે છે, તે સાત મત્વતરે સુધી શિવનોકમાં વસે છે અને ફરો ઉત્તમ ન્તાતિ પામીને નિર્મળ ખુદ્ધિ અતુલ લક્ષ્મી તથા પુન -પૌત્રોની વુદ્ધિ પામે છે, તેમ જ મણપ્રભાવશ્ઞાળી થઈ હાથી ઘોડાઆવાળા મોટો મહનન્ન થાય છે, એમા સશય નથી તે પછી (આશ્વિત) સુદ આઠમથી માડી અક પખવાડિયા સુધો એક્વાર ભકિતથી પુણ્યક્ષેન ભરતખડમા ઉત્તમ પોડરાપચાર અર્પણુ ફરી મહાલક્ષ્મીને જે પૂજે છે, તે ચૌદ ઇત્દ્રો થાય ત્યા સુધી ગોલોક્મા વસે છે અને ફ્રી ઉત્તમ જાતિ પામીને સજાએનો પપુ મોળ રાજન ઘાય છે પ્રતિક પૂનમના દિવસે 4 આ તૈવઘો બ્રા તિતાના હમે પતવો છકે છે, શ્રાધભ માટે તેરસ નેવેદ્યોનો કાલિકાપુરાણમાં નિષેધ કર્યા છે ભરતખડમાં જે મતુષ્ય રાસમડળ રચી તેમાં સે! ગોપીએ। તથા સો ગોવાળ કરા શિલાની પ્રતિમારૂપ રાધા સહિત શ્રીકૃષ્ણુનુ ભકિતપૂર્વક વોડશોપગારથી પૂજન કરે છે, તે ખ્રહ્માતા જવતકાળ સુધી ગૌલેફ* મા વસે છે અને ફરો ભરતખડમાં આવી શ્રીકૃષ્ણ વિષે દૂઢ ભક્તિને પામે છે અનુક્રમે અતિ દૃઢ ભકિત પામ્યા પછી શ્રીકૃપ્ણુનો મત્ર મેળવી, દેહ ત્યે કરો ગોલોકમા જ તે જાય છે તે પછી શ્રીકૃઘ્ણુના જેવુ રૂપ પામી તેમનો ઉત્તમ પાર્ષદ થાય છે તેને ફરી પૂડવાનુ હોતુ નથી, ડેમ ફે ઘડપણુ તથા મૃતયુવે તે દૂર કરે છે જે મનુષ્ય અજવાળી અથવા અધારી એકાદશી કરે છે, તે પણુ ષ્રહ્માના જીવનકાળ સુધી વૈકુઠમાં આનદ કઝે છે ત્યાથી પાછો ભરતખડમાં આવી અવશ્ય શ્રીકૃષ્ણની ભકિત પામે છે અત અનુક્રમે કેવળ વિષ્ણભકિતતે જ અતિ દૃઢ કરે છે તેથી દેહ ત્યન્ત્યા પછી ફરી ગોલોકમાં જ જાય છે તે પછી શ્રીયૂષ્ણુના જેવુ રૂપ પામી તેમતો ઉત્તમ પાર્ષદ થાય છે, એટલે ફરી તેનુ પતત થત્ તથી, ફેમ કે તેણે ઘડપણુ તથા પ્રુત્યુ ત્યત્ટયા હોય છે મનુષ્ય ભાદરવા મહિતામા તુદ ખારશે ઇદ્રતું પૂજન કરે છે તે સાઠ હન્નર વષો સુધી ઇદ્રલે કમા પૂજય છે ભરતખડમાં જે મનુષ્ય રવિવારે સક્રાતિતા સમયે સૂર્યને પૂજ હવિષ્યાન્ન જમે છે તે અથવા શુકલ પક્ષની સાતમે સૂર્યને પૂજી હવિષ્યાત્ત જમે છ તે ચૌદ ઇંદ્રો થાય ત્યા સુધી સૂર્યલોકમા પ છે તે પછી કરી ભરતખડમાં આવી ન તથા શ્રીમાન થાય છે જે મનુષ્ય જેઠ સુદ ચૌદ સાવિની દેવીને પૂજે છે, તે સાત મત્વતરે સુધી દાલ લોકમા પૂજાય છે અને પૃથ્વી પર આવી ના અતુલ પન્ક્રમી, લાખો ફાળ જવતારુ જ્ઞાતી તથા સર્પાસામાન થાય છે માઘ માસની સુદ પાનમ સયમી રહી, ભક્તિથી સોળ ઉપચારે અર્પણ કરે સરસ્વતીને જ પૂજે છ્ઠે તે ખ્રહ્માના એક દિવસ તથા રાતિ સુધી મણિદીપમાં પૂન્તય છે જ ફરો જન્મ પામી તે કવિ તથા પડિત થાય છે, મનુપ્ય જવન પર્યત ભકિતયુકત રળે ગાય તથા સુવર્ણ વનેરેનુ ખ્રાહ્મણુને કાયમ દાન કરે છે,
અઘ્યાય ૩૦ મે!-જુઠ્દો જીદ દાતના ફળ ઈન. જેટલા ગાયના રૂવાડા હોય તેથી ખેગણા વર્ષો સુધી વૈકૂઠમા શ્રીવિષ્ણુતી સાથે કીડા, કૌતુક તથા મગલોપૂર્વ આનદ કરે છે તે પછી અતે ફ્રી જૃથ્વી પર આવી શ્રીમાન, પુત્રવાન, વિદ્વાન, જ્ઞાની તથા સર્વ પ્રકારે સુખી થઈ રાક્તએઓનો મોટો રાજન થાય છે ભગ્તખડમા જે મનુષ્ય છ્રાહ્મણોને મિણાન્ન જમાડે છે, તે ષ્રાહ્માણુના જેટલા રૂ વાડા હોય તેટલા વર્ષો સુધી વૈકુડમાં આનદ કરે છે તે પછી ફ્રી અહીં આવીને સુખી, ધનવાન, વિતાન લાખો કાળ જ્ઝવનાર, શ્રીમાત તથા અતુલ પરાક્રમી થાય છે જે મતુપ્ય ભરતખડમાં વિષ્ણુતા તામો! ખોલ્યા કરે નમથવા વિષ્ણુના નામોનુ દાન કરે છે તે એ નામોના જેટલા યુગો સુધી વિષ્ણુલોકમા પૂન્નય છે અને પછી કૂરી અહીં આવીને સુખા તથા ધનવાન થાય છે. (ગગાના પ્રવાહથી ચાર હાથ જેટલા પ્રદેશરૂપ) નારાયણુક્ષેત્રમા જને એ રીતે (વિષ્ણુતા નામોનુ દાત) ર્યું હોય, તો કરોડગણુ ફળ પ્રામ થાય છે જે મતુષ્ય નારાયણુક્ષેત્રમા એક કરોડ વિષ્સુતા નામોનો જપ કરે છે, તે સર્વ પાપોથી છૂટી જઈ અવશ્ય જીવન્મુકત થાય છે તે પુનર્જત્મ પામતો નથી અને વૈકુઠમા પૂક્ઝય છે ત્યા વિષ્ણુતા જેવુ રૂપ પામે છે તેનુ કદી પતન થતુ તથી, પણુ વિષ્ણુની ભકિત તથા* વિષ્સુનુ સારૂપ્ય તે પમ છે કાયમ પાધિવ શિવલિંગ કરી જીવન પયત શિવપૂજન કરે છે, તે શિવલોકમા ન્નય કે અને એ શિવલિંગની માટીના જેટલા રજકણો હોય, તેટલા વર્ષો સુધી [શિવ લોકમા પૂન્તય છે ત્યાથી ફ્રી અર્લે આવી ભરતખડમાં મોઢા જાન્ન થાય છે જે મનુષ્ય ઝાયમ શાલગ્રામતુ પૂજન ડરે અને શાલગ્રામનુ જળ પીએ, તે ષ્ાહ્માના સેપ વર્ષો સુધી વૈકુડમાં પૂનધ છે તે પછી ફરો જન્મ પામી દુર્લભ વિષ્ણુભકિતને મેળવી વિષ્ણુલોકમા ગૂન્નય છે, તે પછી કરો અર્તી તેનુ પતન થતુ નથી સર્વે તપશ્ચર્યાએ તથા સમગ્ર વ્રતો કરેને મતુષ્ય ચૌદ ૪દ્રો થાય ત્યા સુધી વૈકુડમાં વસે છે તે પછી કૂરો જન્મ પામી ભરતખડમાં મોટે તન્ન થાય છે અને પછી મુક્ત થઈ પુનર્જન્મ પામતો નથી સર્વ તીર્થોમાં સ્નાન કરીને તેમ જ પૃથ્વીની પ્રદક્ષિણા પ૭ કરીને મનુષ્ય મોક્ષ પામે છે તેનો પૃથ્વી પર ફ્રી જન્મ થતો નથી જે મનુષ્ય પવિત્ર ક્ષેતરૂપ ભરત ખડમા અશ્વમેધ યસન કરે છે, તે ઘોડાના જેટલા રૂવાડા હોય, તેગલા વર્ષો સુધી ઇદ્રનુ અર્ધાસત પામે છે રાજ્સૂય યસ્નુ ફળ અશ્વમેઘ યન ડરતા ચારગણુ મનુષ્ય મેળવે છે, પણુ સર્વ યજ્ઞો કરતા દેવીનો યસ સર્વાત્કૃછ કહેવાયો છે હે સુદર મુખવાળી ! વિષ્ણુએ તથા ખ્રહ્માએ પૂવે” દેવીનો યગ કર્યો હતો અને ત્રિપુરાસુરનો નાશ કરવા માટે મહેશ્વર શકરે પણુ દેવીયસ્ કર્યો હતો, માટે હે સુદરિ! સર્વ યજ્ઞોમા શકિતનો યનું મુખ્ય છે એના જેવો યનું ગણે લોકમા નથી હે સતિ! પૂર્વે તે યનૃ દક્ષે કર્યો હતો, જેમા મોટા સવાદ સાથે દક્ષ તથા શકર વચ્ચે જિયો | થયો હતો (એ યન્તમા) ષ્રાહ્મણોએ નદીને શાપ દીધા હતા અને નદીએ કોપથી ખ્રાહ્મણોને શાપ દીધા હતા, એ કારણુથી શકરે દક્ષના યત્નો નાશ ડર્યા હતો એ રીતે પૂવે દક્ષપ્રજાપતિએ દેવીયનૃ કર્યા હતો અને ધર્મ, કશ્યપ, શેષ, કર્દમ, સ્વાયભુવ મનુ, તેનો પુત્ર પ્રિય)ત, શિવ, સનત્કુમાર, કપિલ તથા ધ્,વ એમણે પણુ દેવીયજઞો ડર્યા હતા દેવીયમુ કરવાથી હજરો રાજ્સૂય યજ્ઞોનુ ફળ અવશ્ય પ્રામ થાય છે, માટે દેવીના યતથી ખીન્ત ઉત્તમ ફળ આપનારો યનૃ વેદમાં નથી દેવીયતૃ કરનાર મતુષ્ય સો વર્ષ જવનાન્ન તથા જવન્મુકત થઈ ગાન અને તેજ વડે અવશ્ય વિષ્ણુ જેવો થાય છે જેમ દેવોમાં વિષ્ણુ, વૈષ્ણુવામ્રા નારદ, શાસ્ત્રોમાં વેદ, વર્ણમાં ખ્રાહ્મણુ, તીર્થોમાં ગગા, પવિત્રોમા શિવ, વ્રતોમાં એકાદશી, પુષ્પોમા તુલસી, નક્ષત્રોમાં ચદ્ર, પક્ષીઓમાં ગરૂડ, સ્રીઓમાં પ્રકૃતિરૂપ રાધા, સસ્સ્વતી તથા પૃથ્વી, ઉતાવના વેગવાળી ચચળ ઇદ્રિયામાં મન, પ્રન્્ન પતિઓમા ખ્રહ્મા, પ્રન્નઓમા રાન્ન, વનોમા વુ દા વન, ખડોમા ભરતખડ, શ્રીમતોમા લક્ષ્મી, વિદ્માનામા સત્સ્વતી, પતિવ્રતાઓમા દુર્ગા અને સૌભાગ્યવતી સ્રીઓમા રાધા ઉત્તમ છે, તેમ હે સુર્ઘરેં પુતિ! સર્વ ય્સામા દેવીયન્ ઉત્તમ છે સા અશ્વમેધ કરવાથી મતુષ્ય અવશ્ય છટદ્રપપ્ડ્ર પામે છે, પણુ હન્નર અશ્વમેધો કત્વાધી પૃઘુરન્ન વિષ પદ પામ્યો હતો..
પલ૮ સર્વ તીર્થોમાં સ્તાત, સર્વ યસ્નોની દીક્ષા અને સર્વ વ્રતો તથા તપ કરવાથી જે ફળ થાય છે, તેમ જ ચારે વેદોનો પાઠ કરવામા તથા પૃથ્વીની પ્રદક્ષિણા કરવામાં જે ફળ થાય છે, તે સર્વ ફળરૂપ શકિતનુ સેવન મુફિતને આપનાર છે સર્વ પુરાણોમા, ઇતિ હુસોમા તથા વેદોમાં દેવીના ચરણુકમળનું પૂજત સારરૂપ કહ્યુ છે હે સતિ! તે દેવીનુ વર્ણીત, તેમના તામ તથા ગુણોનું કીર્તન તેમના સ્તોત્રતુ સ્મરણુ, તેમને વદત, તેમતો જ જપ, તેમતા ચરણોદકતુ તથા તૈવેદ્યનુ જ નિત્ય ભક્ષણુ, એ સર્વ લોકોને માન્ય હોઈ સર્વને પ્રિય હોય છે હૅ પુત્રિ! પરાપ્રકૃતિરૂપ વિર્ગુણુ પઃ્ખ્રહાનુ તુ ભજન ફરજે આ તારા સ્વામીને તુ લે અને ધરમા સુખેથી રહે મતુષ્યોમા મગલરૂપ સર્વતે ઇચ્છિત, સરને માન્ય તથા તત્ત્વજ્ઞાન આપનાર આ સર્નૌત્કૃષ કર્મવિપાક ( ફળરૂપે) તને કહ્યો ૧ ૧૪૦ અર્ય તે જાચિત જમેવિષાજો તરો ગળાત્। સર્વેષ્તિત લર્ષત્રતસ્તત્તજ્ઞાનત્રદ ૫ર” ॥ ૬૪૦ ઇતિ શ્રીદેવીભાગવતમહાપુરાણમાં નવમ સ્કધ વિષે અધ્યાય ૩૦ મો ચમામ અધ્યાય ૩૧સે* સાવિત્રીકૃત યમસ્તોત્ર શ્રૌનારયળ ૩ના ઘરદત્સિતતે કુહ્તા લાધિત્રી ઘત્તવત્રત । લાઉુનેત્રા ગુર વત વુત્તરગાત તા ॥૨॥ શ્રીનારાયણુ ખો-યા યમરાજતા મુખથી શકિત નુ સર્નૌત્કૃ વર્ણન સાભળી રોમાંચિત તથા અશ્રુ સતિ નેનોવાળી થયેલી તે સાવિત્રી ફ્રી યમરાજને કહવા લાગી સાવિત્રી ખોલી શરકિતનુ સર્નોત્કૃછ તરીકેનુ આ વર્ણત સર્વે પધર્મતા ઉશ્દારતુ કારણુ છે અને શ્રોતા તધા વકતા ॥ જન્મ, મૃત્યુ અને ઘડપણુને હરતારું છે વની શકિતનું કીર્તન દાનવોના તથા [સિહ્ોના તપનુ ઉત્તમ સ્ઘાન છે અને યોગ તથા વેદના સેવનરૂપ છે મુક્તપણુ , દેવપણુ અ સર્વ નાવ્એઓધી યુમ્તપાડુ, શીરાકિતની સેવા કેરતારતા _ * આ અધ્યાયમાં તાગસત્તર #હોમેથી નવિ તોને યમ રજ મ. મમ મૂકદકેતના મહાર્મ ત આપ્યા તે કહેવારો. શ્રોમદ્ જ્ગવતીલ્ઞાગવત-સ્કધ નવમે! સોળમા ભાગતી તુલનાન પણુ યૉગ્ય તથી ઉં વેદવેત્તાઓમા ક્રોઇ! ડયા વિધિથી એ શકિતતું હુ ભજત કરુ તે તમે ઝહો વળી મતુષ્ષોના શુભ કમોતુ મનોહર ફળ મે સાભળ્યુ પણુ હવે અશુભ કમો, જે ફળ હોય, તે મતે કહેવાને તમે યોગ્ય છો ’ એમ કહી હે નારદ! ભરકિતથી જેણે પોતાની ડોક તમાવી હતી એવી સતી સાવિત્રી વેદોકત સ્તોત્ર વડે યમરાજની આમ સ્તુતિ ઝરવા લાગી “પૂવે” પુષ્કરકષેત્રમા (ય વડે ધર્મને આરાધી સૂયે જે ધર્મમૂર્તિ પુત્ર મેળવ્યો હતો, તે પર્મરાજતે હુ તમસ્કાર ડેર છું સર્વના સાક્ષી જૅમને સર્વ પ્રાણીએ ઉપર સમાન ભાવ છે અને તેથી જ જેમતુ “શમત’ નામ ઈ તે ધર્મરાજને હુ નમસ્કાર કરુ છુ જેમણે વિશ્વમાં યોગ્ય સમયે સર્વ પ્રાણીઓનો ફર્મૌતુસાર છેલ્લો અત કર્યા છે, તે કૃત્તાતને હુ તમસ્કાર કરા છુ પા ઓતી શુહ્ધિના કારણે દડ દેવા, જે દડ ધારયું કરે છે અને સર્વ પ્રાણીઓને જે શિક્ષા કરતાર તે દડધરતે હુ નમસ્કાર કરુ છુ જે સર્વ ખ્રહમાડૉ ભી એકધારી રીતે જગતને વશ મરી રહ્યા છે તે કા દુર્તિવાર કાળને છ પ્રણામ કરુ છુ જે તર ? ષ્રહ્મનિછ તથા જિતેન્દ્રિય હોઈ જીવોને કમતા કૂળ આપે છે, તે યમને છુ પ્રણામ કર છું જે પોતાતા આત્મામા રમણુ કરનાર, સર્વ, પુણ્ય કરતારાઓવ મિત્ર અને પાપીઓને દૃ ખદાયી છે, તે પુણ્ય મિત હુ નમર્કાર કેરા છુ જેમતો જ્ત્મ ખ્રહ્માના અશથી થયો છે અતે પરષ્રહાતુ જે ધ્યાન કર્યો કરે છે ષ્રહ્માતેજથી પ્રકાશતા પરમ ઈશને હુ પ્રણામ કેરે છુ ’ હે તારદર્મુતિ! એમ કણો સાવિત્રીએ મ પ્રણામ કર્યો એટલે યમરાજાએ તેતે શકિતનું ભ ક તથા ડર્મવિપાક ૩હ્યો જે મનુષ્ય પ્રાત ઊઠી કાયમ આ યમાછડ( સ્તોત્ર)તો પાઠ કરે દ તેને યમરાજથી ભય રહેતો નધી અને સર્ષ પા તે છૂટી જય છે મહપાપી પણુ ભકિતયુકત ક કાયમ આ સ્તોનનો જે પાઠ કરે છે, તો મ તેને શરરવ્યૂહ્થી અવશ્ય શુદ્ધ કરે છે ક ન મલમ અધ્યાય ૩૧ મો સ્મામ
અધ્યાય ૩૨ મા-અશુભ કર્માતાં રૂળતુ’ વણન બન્ઝઝઝન્ઝનતનઝઝઝઝન્ઝનઝજ અધ્યાચ ૩૨ સો અશુભ કર્મોના ફેળનુ’ વણષ્ન ચીનારયળ સવા માયાવી મણામન્ત પ્રર્સ્વા વિસિષૂર્ડરમ્ 1 કર્માશુમસિવાત્ટ અ લાસુવાસ્ત ર્થેઃ સુતઃ ॥૨॥ નારાયણુ ખોલ્યા સૂર્યના પુત્ર યમરાજે સાવિત્રીને વિધિપૂર્વક માયાખીજ મહામત્ર આપીને કર્મોના અશુભ કૂળ તેને કહેવા માડયા યમરાજ ખોલ્યા શુભ કર્મૌના ફળથી મનુષ્ય નરકમા જતો નથી, હવે ક્માનુ અશુભ ફળ હુ કેહ છ, સાભળ હે સુદરિ! જવ પોતાના (શુભ) કર્મોને લીધે, જુદ્યા જુદા પુત્તણોમા કહેલા, જુદા જુદા નામાોવાળા અનેક પ્રકારના સ્વર્ગમાં ન્નય છે, એટલે શુભ પર્મવિપાકથી મનુષ્ય નરકમાં જતો તથી, પણુ કુક્મોથી અનેક પ્રકારના નરકમાં જ્નય છે અને શાસ્રપ્રમાણુથી (સિદ્ધ થયેલ) અને જુદા જુદા કમને લીધે જુદા જુદા પ્રકારતા અનેક નરકકુડો છે હે પુતિ! તે કુડો વિસ્તારવાળા, ખાડા જેવા, દુ ખીઓને ઝ્લેશ આપનારા, ભયકર, ધોર તથા વિદ્તીય છે હે સતિ! એ નરકકુડો મુખ્ય છયાસી છે અને તે સિવાયના ખીજ પણુ મુખ્ય નથી તેવા ઘણા છે તેઓના નામ વેદમા પ્રસિદ્ધ છે, તુ સાભળ ૧ અગિનકુડ, ૨ તપ્નફુડ, ૩ ક્ષારકુડ, ૪ ભયાનકકુડ, પ વિછાકુડ, ૬ મૂતકુડ, છ ખળખાનો કુડ, ૮ દુસહ ઝેરનો ફુડ, દ આખના મૅલનો કુડ, ૧૦ ચરખીનો કુડ, ૧૧ વીર્યફુડ, ૧૨ લોહીનો કુડ, ૧૩ આસુઓતો ફુડ, ૧૪ નિદનીય શરીરના મેલનો ફુડ, ૧૫ કાનના મેલનો ફુડ, ૧૬ દુસ્તર મન્તનકુડ, ૧૭ માસકુડ, ૧૮ નખકુડ, ૧૯ રૂવાડાનો કુડ, ૨૦ કશાનો કુડ, ૨૧ દુસ્તર હાડકાનો કુડ, ૨૨ તપાવેલ તાખાનો ફુડ, ૨૩ ડ્વેશદાયી મોટો લોઢાનો ફુડ, ૨૪ ચામડાનો કુડ, ૨૫ તપાવેલી મદિરાનો કુડ, ૨૬ તીદ્દણુ કાઢાનો કુડ, રછ ઝેરી પાણીવાળા ફુડ, ૨૮ વિષકુડ, ૨૯ તપાવેલા તેલનો કુડ, * આ અધ્યાયમાં અડયાવૌત શ્ઝાકોથી પાપોના સ્થ્રાન રૂપ અનેક પ્રકારના દુ ખતાયી નરકકંગ કહેવાશે. પ૯ 30 તીક્ષ્ણુ ભાલાનો કુડ, ૩૧ કીડાનો ફુડ, ૩૨. પરતો કુડ, ૩૩ ભયાનક સર્પકુડ, ૩૪ મચ્છરોનો કુડ, ૩૫ ડાસનો કુડ, ૩૬ ભયકર મધમાખોનો કુડ, ૩૭, વજ જેવી દાઢોવાળા વીંછીઓનો કુડ, ૩૮ ખાણોનો કુડ, ૩૯ તિશૂલકુડ, ૪૦ ભય૩ર તસવાનો કુડ, ૪૧ ગોલકુડ, ૪૨ મગરમગ્છોનો કુડ, ૪૩ શોકતુ ત્થાતકાગડાઓતો કુડ, ૪૪ મત્થાનકુડ, ૪૫ ખીજકુડ, ૪૬ દુસહ વજીકુડ, ૪9 તપેલા પથ્થશોતો કુડ, ૪૮ તીક્ષ્ણ પાષાણુકુડ, ૪૯ લાળોાનો કુડ, ૫૦ મેશકુડ, ૫૧ ચૂર્ણકુડ, પર ચક્પ્ડ, ૫૩ વક્રકુડ, ૫૪ મહાઉગ્ર કૂર્મફુડ, પપ જ્વાળા- ઓનો કુડ, પ૬ ભસ્મકુડ, પછ ખળખળતો કુડ, ૫૮ તપાવેલી સોયોનો કુડ, પ૯ તરવારના પાનાનો કુડ, ૬૦ અસ્રાની ધારનો કુડ, ૬૧ સૂચીમુખપ્ડ, ૬૨ ગોડામુખકુડ, ૬૩ શક્મુખકુડ, ૬૪ ગજ- ઇતમુડ, ૬૫ ગોમુખકુડ, ૬૬ કુભીપાકકુડ, ૬છ ફાલસૂતકુડ, ૬૮ મત્સ્યોઇકકુડ, ૬૯ કૃમિકતુકરુડ, ૪૦ પાસુભૉન્યકુડ, છ૧ પાશવેછકુડ, છર શૂલ- પ્રોતકુડ, ૭૩ પ્રકપતકુડ, ૭૪ ઉદકામુખકુડ, છપ. અધક્પકુડ, છ૬ વેધતકુડ, છછ તાડનકુડ, છ૮ જાલરપ્રકુડ, ૭૯ દેહચૂર્ણદુડ, ૮૦ દલનકુડ, ૮૧ શોષણુકુડ, ૮૨ કયકુડ, ૮૩ શૂર્ષકુડ, ૮૪ ન્ત્વાલા મુખકુડ, ૮૫ ધૂમ્રાધકુડ, અને ૮૬ નાગવેટટન કુડ આ કૂડો, હે સાવિિ, પાપીઓને દુ ખદાયી છે અને સાવધાન રહેતા યમકિકરોથી કાયમ રક્ષાયેલા છે તે યમર્કિકરો હાથમા લાઠીધારરી પાશધારી, મદ્મત્ત, ભયકર હાથમા શકિતએ, ગદાએ અને તરવારો વાળા, અત્યત કૂર, તમોગુણી, દયા વિતાના, કોઈથી કેમેય ન અટકાવી શકાય એવા, તેજસ્વી, નિ શક, લાલ અને પિંગળા નેત્રોવાળા, યોગયુકત, સિડડ્યિકત, અનેક નનતના રૂપો ધરનાર યોદ્ધા, મૃત્યુ પામતા સર્વ પાપી પ્રાણીએએ ન્નેયેલા, પોતાના કામમાં તત્પર, શકિતભકત, સૂર્યભક્ત, ગણુપતિભક્ત, પુણ્ય કરતાર, સિદ્ધ યોગી, સ્વધર્મપરાયણુ, પ્રચડ, સ્વતત્ર, બળવાન, નિશક સ્વપ્નમાં ન્નેયેલા દેવરૂપ અને વિષ્ણુભકત હ્ય છે હે પતિવ્રતા! આ કુડોની સખ્યા મે તતે
૬૬૦ શ્રામદ્ ભગવતીભ્નાગવત-સ્ક’જ તવમે! મહી વે જેએતો જે કુડમાં વાસ થાય છે; તે છુ તને ફડ છુ, સાભળ ૧-૨૮ વસસે કપત લાર જુપ્રલર્ાિસવળમ્ 1 સેવા ત્યો ૧૯ ્રે નિતોષ “વવાસિ લે ॥૨૮॥ દંતિ શ્રીદેવોભાગવતમલપુરાણમાં નવમ સ્કધ 1વિપે અધ્યાય ૩૨ મો સમાપ અધ્યાચ ૩૩ સે! નશકફુંડતા અધિકારી પાપીઓવનુ’ વર્ણન શમસગ ઝતા | દૂ્લિતાસ્ત ઝો યોમાશિજ્ો વરતી સસિ 1 લવલી મલ્યા ૧ ત યાતિ નરક પવત ॥ ૬ ॥ યૂમરાજ બૉલ્યા હે સતિ! હરિસેવામા તત્પર, યોગસિદ્ધ, વ્રતતિધ, તપસ્વી તથા ધ્રહાચાડો અવશ્ય નરફમા જતો નથી જે ખળવાત મતુપ્ય ખળતા ગર્વથી પોતાના ખાધવોને કડવી વાણીથી ખાળ્યા ફરે છે, તે અગ્તિકુડમાં જય છે તેમા પોતાતા શરીરતા રૂ વાડા જેટલા વર્ષો સુધી અગ્નિમાં રથી ત્રણે જન્મો સુધી સૂર્યતા પ્રચડ તાપથી તપતા જગલમા પશુયોનિને પામે છે જૈ મતુષ્ય પોતાને ઘેર આવેલા તરસ્યા, તપેવા તથા ભૂખ્યા ષ્રાહ્મણને જમાડતો નથી, તે મૃર્ખો તપ્તકુડમાં ન્ય છે તમા પોતાના રૂવાડા જેટલા વર્વા સુધી શહીતે પછી સાત જન્મો સુધી અગ્તિથી તપતા દ ખદાથી સ્થળ પશ્ની થાય છે જે મનુષ્ય રવિવારે, સક્રાતિસમયે, અમાવાસ્યા કે શ્રાદ્ધના દિવસે વત્તો તવા ક્ષારતો સયોગ કરે છે (એટલે સાળુ વગેરેની ફપયા ધુએ છે), તે કેવળ ક્ષારના ફંડમાં જય છે અને તેમા એ વસ્તા તાતણા જેટલા વર્ષો સુધી રહ્યા પછો ભરતખડમા સાત જન્મો સુધી ધોખીની ન્નતિને પામે છે જે તીચ મતુધ્ય મૂળ પ્રફાતિતી, વેની, રાસ્્રોની, પુનણોતી, ખ્રહ્માની શિવ વગેરેની તવા ગૌરો, ચરસ્વતો ૧ રે દેવોએની નિદ્ય ફરે છે, તે સર્યની [દયમાં તત્પર રહેતા લોડો નરક પિષેના ભયાતક કુડમાં ન્તય છે એ કૂડથી _ * અ અધાવમાં એકનો ઈવબોડ ગ્ડકેથો જેઓ નરકકુડેશં ષને છે, તેવા પાધોઓનું ડક્ષણ કહેવાશે. વધારે ૬ ખદ્યયી ખીજ ફોઈ ફુડ તથી તેમા અતેક જપો રુધી રહીને પાછો સર્પતી યોનિને પામે છે અને દેવીની નિદ્યરૂપ અપરાધનુ તા ફોઈ પણું પ્રાયથિત્ત જ નથી જે મનુષ્ય પોતે આપી ક ખીજાએ આપેલી ખ્ાહમાણુની આર્છીવેઝ્ઠા લઈ લ છેં, તે સાઠ હન્નર વર્ષો સુધી વિકાના કુઠમાં પડર, રહે છે તેટલા જ વર્ષો સુધી ત્યા તે વિ ખાતો સે જે અને પાછો તેટલા જ વર્ષો સુધી પૃથ્વી પર વિછ્ાતો કીડો થાય છે જે મનુષ્ય બીજાના તળાવમાં (તેની રન વિના) તળાવ કરે છે અથવા મૂ નાખે છે તે પોતાના એ કર્મના દોષથી મૂત્રતા કુડા જામે છી ત્યા એ તળાવની પૂળતા રજકણો જેટલા વર્ષી સુવી તે પૂત્રનો આહાર કરતો રહે છે અતે પાછ પૂરા સો વર્ષી સુધી ભરતખડમાં ખળદ થાય છે જે મનુષ્ય પોતે એક્લો મીઠા પદાર્થ ખાઈ જાય છે તે ખળખાના કુડમા જાવ છે તેમા પૂરા સો વધી સુધી તે ખળખા ખાતો રહે છે તે પછી પૂર સ વર્ષો સુધી ભરતખડમા તે પ્રેત થાય છે અતે ત્યા પણુ બળખા, મૂત્ર તથા પરનો તે આઢાર કે છે અને તે પછી પવિન થાય છે જે સતૃષ્ય પિતાને, માતાને, ગુસ્ને, પોતાની પત્નીને, પુત્રતે કે પુત્રીન પોષતો નથી, તે ઝેરના કુડમા પડે છે ત્યા પૂરા ચા વર્ષી સુધી તે ઝેર ખાતો રહે છે અતે પછી ભૂતતી યોનિને પામે છે તે પછી શુદ્ધ થાય છે જે મતુધ અતિથિને જેઈરો (ગુસ્સાથી) વાડી તજરકરેછે, તે પાપીતા જળને પિતૃઓ કે દેવા લેતા નથી એટદા ૪ નહિ, પશુ તે મનુષ્ય આ લોકમા જ ખ્રહમહત્યા વગેરે જેફ્ોઈપાપો છે, તેને પામે છે, અતે અતે આખ ના મેલના કુડમા જય છે ત્યા પૂરા સૌ વર્ષો સુધી તે આખતો મેલ ખાતો રહે છે અને પછી સૌ વર્ષ સુધી ભૂતતી યોતિ પામે છે અને પછો રદ થાય છે જે મનુષ્ય ય્રાહ્મણૂને કોઈ પદાર્થ આપી જ પાછો નને ખીન્નને આપી દે, તો સો વર્ષો સુંધી ચરગીના કુડમા તેનો આહાર કરતો તે પડયો રહે છે તે પઢી સાત જન્મો શુધી ભરતખડમાં તે કાકીડ થાય છે અતે તે પછો મહાભયકર પરેદ્ર વધા ઔષધ આયુષવાળો જ મનુષ્ય ધાય છે જે પુસ્ષ
અધ્યાય ૩૩ મો.-નરકકુ’ડના અધિકારી પાપીઓનુ’ વણન જ્ઞીને કે સ્ત્રી પુરુષને વીર્ય પાય છે, તે વીર્યના કુડમા જ જાય છે ત્યા પ્રા સો વર્ષા, સુધી વીર્ય ખાતો શ્હૅ છે અને પછી સો વર્ષો સુધી ડીડાની યોનિ પામે છે અને તે પછી શુદ્ધ થાય છે જે મનુષ્ય ગુરુને ઝે ખ્રાહ્મણુને મારી લોહી કાઢે છે, તે સો વર્ષો સુધી લોહીના ડુડમા લોહી ખાતો પડયો રહે છે તે પછી સાત જત્મો સુધી ભરતખડમાં વાધનો જન્મ પામે જી અને પછી અનુક્મે તે મનુષ્ય શ્ુદ્ધથાય છે કોઈ ભક્તજન દેવને ઉદ્દેશી ગળગળો થઈને તેના ગુણો ગાઈ રહ્યો હોય, તો તેને જેઈને જેને પ્રેમાશ્રુ આવતા નથી, પણુ ઊલયે શ્રીકૃષ્ણ પ્રભુના સંગીતમાં હસ્યા જ કરે છે, તે અશ્રુકુડમાં અશ્રુઆનો આહાર કરતા સો વર્ષો સુધી રહે છે તે પછી તણુ જત્મો સુધી ચાડાલ થાય છે અને પછી શુદ્ધ થાય છે જે મતુષ્ય પોતાના મિત્ર સામે કાયમ લુચ્ચાઈ ઝરે છે, તે સૌ વર્ષો સુધી શરીરના મેલના કુડમા જ્ય છે તે પછી ન્રણુ જન્મો સુધી ગધેડાતી જાતિન પામે છે અને ત્રણુ જ્મ સુધી શિયાળની જાતિ પામે છે, એ પછી અવશ્ય શુદ્ધ થાય છે જે મનુષ્ય ગર્વથી ખહેરા માણુસને હસે છે કે તિદે છે, તે સો વર્ષ સુધી ષ્ાનના મેલના કુડમા તેનો આહાર જ કરતો રહે છે તે પછી સાત જન્મો સુધી ખહેરો અને સાત જત્મો સુધી અગ વિતાનો થાય છે તે પછી અવશ્ય શુદ્ધિ પામે છે જે મનુષ્ય પોતાના ભરણુપોષણુ માટે લોભથી પ્રાણીને મારી નાખે છે, તે એક લાખ વષે! સુધી મન્ના પ્ડમા તેનો આહાર કરતો સહે છે તે પછી સાત જન્મો સુધી સસલો, સાત જન્મો સુધી માછવુ, ત્રણ જન્મો સુધી ભૂડ, સાત જન્મો સુધી કૂકડો અને તે પછી મૃગલો વગેરે થઈને તે કર્મથી શુદ્ધ પામે છે જે મનુષ્ય પોતાની કત્યાનુ પાલત કરી પતનના લોભથી તેને વેચી નાખે છે તે મહામૂર્ખ મનુષ્ય માસતા કુડમા જય છે ને ત્યા એ કન્યાના રૂવાડા જેટલા વર્ષો સુધી માસનો આહાર કરતો રહે છી યમના સેવકો તેને લાક્ડીઓના માર મારે છે અને માસનો ભાર માથે ઉપાડી ભૃખને લીધે તે લોહી ચાટે છે તે પછી એ પાપી સાઠ હન્નર વર્ષ સુધી ભરતખડમા પોતાની એ કન્યાના જ પેટનો ૬૧ કીડો થાય છે તે પછી સાત જન્મો સુધી પારધી, ત્રણુ જત્મ સુધી ભૂડ, સાત જત્મા સુધી પ્રકડો, સાત જન્મો સુધી દેડકો, સાત જત્મા સુધી જળો અને સાત જન્મો સુધી ભરતખડમા કાગડો થાય છે. તે પછી અવશ્ય શુદ્ધિ પામે છે જે મનુષ્ય વ્રત, ઉપવાસ તથા શ્રાદ્ધ વગેગ્તા દિવસે હજામત કરાવે છે, તે સર કર્મમાં અપવિત્ર ગણાય છે અતે અતે હે સુદરે! નખ વગેરેના” કુડમા દેવોના એક વર્ષ સુધી તે તે પદાર્થો ખાતો ને લાકડીએથી મરાતો રહે છે ભરતખડમાં જે મતુષ્ય કેશયુકત પાર્ધિ’વ લિંગની પૂન્ન કરે છે, તે એ માટીના રજકણો જેટલા વર્ષવ સુધી વાળના કુડમા રહે છે અને અતે શિવના કોપથી યવનની યોનિને પામે છે તે પછી સો વર્ષ સુધી રાક્ષસ થઈ અવશ્ય શુદ્ધિ પામે છે જે મતુષ્ય ગયા ક્ષેમમાં આવેલા વિષ્ણુપદમાં પિતૃ ઓને પિંડ આપતો નથી, તે પોતાતા રૂ વાડા જેટલા વર્ષો સુધી મહાઉગ્ર હાડકાના “ડમા રહે છે તે પછી સાત જત્મા સુધી ઉત્તમ ન્નતિ પામીને પણુ ખેડોળ, લંગડો તથા મહાદરિદ્ર થાય છે અતે પછી શુદ્ધ થાય છે જે મહામૂઢ પુરુષ સગર્ભા થયેલી પોતાની સ્રીને પણુ સેવે છે, તે અત્યત તપેલા તામ્રકુડમા સૌ વર્ષો સુધી રહે છે જે મતુષ્ય પતિ-તપુત્ર વિતાની સ્ત્રીનુ અથવા 4હતુકાળે નાહેલી—ચોથો દિવસ થયેલી સ્ત્રીનું હાથનું અન્ત ખાય છે, તે સો વર્ષ સુધી તપેલા લોઢાના કુડમા રહે છે, સાત જન્મો સુધી ધોખીની જાતિને તથા કાગડાઓના જન્્મને પામ્યા કરે છે પછી છેવટે મોટા ગૂમડાવાળો તથા દરિદ્ર થઈ શુદ્ધ થાય છે જે મતુષ્ય ચામડુ અડેલા હાથે દેવદ્રવ્યને અડકે છે, તે સૌ વર્ષ સુધી ચામડાતા કુડમા રહે છે જે હિજવર્ણ શૂટ્ર વડે સંમતિ આપેલ શૂટ્રતુ અન્ન જ ખાય છે, તે સો વર્ષ સુધી તપેલા દારૂના કુડમાં રહે છે અને તે પછી સાત જન્મો સુધી ચૂટ્રને યજ્ઞ કરાવનાર અને ચૂટ્ના શ્રાદ્ધતુ અન્ન ખાનાર ખ્રાહ્મણુ થાય છે અને તે પછી શુદ્ધ થાય છે જે મનુષ્ય દુટ્ટ વાણીવાનો તથા ફડવા ખબોલવાળો ક: વગેરે શગ્દથી નખકુડ, રૂવાડનો કુંડ, કેશનો કુંડ તથા હાડકાના ડુડ નેમ ચાર અહીં સમજવા.
૬ર હોઈ વાણી વડે પોતાતા સ્વામીને તરછોડે છે, તે તીક્ષણુકૈટક કુડમા તેતા કાઢાએ ખાતો રહે છે અને ત્યા યમદૂતો તેને લાર્ડીએ વડે ચારગણો માર મારે છે તે પછી સાત જત્મો સુધી વોડો થઈ છેવટે શુદ્ધ થાય છે જે નિર્દય મતુષ્ય ઝેરથી કોઈના જીવનનો નાશ કરે છે, તે ઝેરતા કુડમાં એક હન્નર વર્ષ સુધી ઝેર ખાતો સે છે તે પછી સો જત્મા સુધી મનુષ્વોનો તાશ કરતાર-ભિલ્લ્કાતિતો થઈ ગડગૂમડાવાળા થાય છે, સાત જન્મો સુધી કોઢિયો”* થાય છે અને તે પછી અવશ્ય શુદ્ધ થાય છે જે મનુષ્ય પવિત્ર ભરતક્ષેનમા લાડડીથી ગાયને મારે અને જે ખળદ્દો હાક્તો હોઈ પોતે જતે અથવા સેવક દ્રાત્ત ખળદને માર મારે છે, તે ચાર યુગો સુધી અગ્તિથી તપાવેના તેલના કુડમા રહે છે અ પછી ગાય કે ખળદતા સવાગ જેટલા વર્ષો સુધી ખળદ થાય છે * મનુષ્ય ફોઈ પણુ પ્રાણીને ભાલાથી ડે આંગ્ત વડે તપાવેલા લોઢાથી લગાર પણુ મારે છે, તે હે સતિ! દશ હન્નર વર્ષો સુધી ભાલાઓના કુડમા રહે છે અને પછી સારો જતિ પામીને પણુ પેટતા રોગવાળો રહ્યા કરે છે અને તે એક જ જન્મમા ઘણો જ દુખી ધઈ નુદ્ધ ઘાય છે માસનો લાલચુ જે નીચ દ્રિજ (યન—્રાહાદિ વિતા જ) ખાલી માસ ખાય છે અને જે મતુષ્ય ભગવાનને નૈવેવ ધર્યા સિવાય જમે છે, તે કીડીઓના કુડમા પોતાના રુવાટા જેટવા વર્ષે સુધી દીડાએ ખાતો રે છે અને પછી ત્રણુ જત્મો સુધી મ્વેચ્તી જાતિવાળો થઈ દે4ટે દિજ થાય છે હે ઉત્તમ વ્રતવાળી! જે ષ્ાહ્મણો સૂદ્રોને યસ કરાવે ર[્રોતા શ્રાદ્ધતુ અન્ત જમે અથવા સૂટ્રોના મુડદા ખાળે, તે અવશ્ય પસ્ના ડુડમા પોતાના રવાટા જેટલા વર્ષો સુધી તે પરુ ખાતો રહી ચમદૂતો વડે લાકડીની. મયા કરે છે પહો ભત્તત્તેત્રમા આવી સાત જન્મો સુધી મદ1નેગી, દરેદ્ર, બહેરો, અને મૂગો જ શૂટ ઘાય છે જે મનુષ્ય માધા પર કમળની નિરાનીવા1 ૮ અર્ત ટોમમગ લખે છે , ભસ્તમેડર્મા જ :14 બ4 ને માર મરવદતી મનાઈ છે, એન નડ, ૫૩% ઘર (ઈ ક્ષેગર્મા તમ ન પવુ જૉઈએ, એમ મૂળર્મા સ તક ત્રી નૂન્ગુંછ શ્રોમદ્ ભગવતીલ્રપ્ગવત-સ્કધ તવમે। સર્પને અથવા હરકોઈ સર્પને મારે છે, તે પોતાતા ર સવાગ જેટલા વર્ષો સુધી સપોતા ફુડમા સર્પ વડે ફરડાતો અને યમદૂત વડે મરાતો રહી સપૌની વિદ્યા ખાયા કર છે, પછી તે અવર્ષ સર્પ થાય છે અને તે પછી આછા આયુષવાળો તથા દાદરતો રોગી થઈ તે જન્મમા પણુ અવશ્ય સર્પના દશથી મખદુ ખ પૂર્વક મરે છે જે મનુષ્ય (બીજાના લોહીથી જ) ટેવે આપેલી આજીવિકાવાળા (માકડ-મચ્છર-* વગેરે) નાના પ્રાણીઓને મારી નાખે છે, તે ડામ તથા મચ્છરોના કુડમા જેટલા પ્રાણીએ તેણે માર્યા હોય તેટલા વર્ષા સુધી દિવસરાત તે પ્રાણીઓ વડે કગ્ડાતો, આહાર વિનાનો, ચીસો પાડતો અને હાથપગ ખાધી યમદૂતો વડે માર મરાતો રહૈ છ અને પછી પોતે પણુ તેવા જ શૂદ્ર જતુ થાય ઈ _ પછી યવનની જાતિ પામે છે અને છેવટે અને મનુષ્ય થઈ શુદ્ધ થાય છે જે મનુષ્ય મધમાખીઓ! મારી નાખી મધ ખાય છે, તે જેટલી મધમાખીઓ તેણે મારી હોય, તેટલા વર્ષો સુધી મધમાખીએતા કુડમા રહે છે ત્યા મધમાખીએ વડે કરડાતો રબ ખળુ ખળુ થાય છે તે યમદૂતોના માર ખાય ઈ જ મધમાખીનો જન્મ પામી શુદ્ધ થાય છે હૈ ક્ય જે મનુષ્ય શિક્ષાપાતર ન દોય તેને તથા ષ્રાહ્મણુન શિક્ષા 52 છે, તે તરત વજ જેવી દાઢાવાળો કીડાએતા ફુડમા ન્તય છે અને ત્યા પોતાના રૂવાયા જેટલા વર્ષો સુધી દિવસરાત એ કીડાએથી કેરડાત ડક યમદૂત વડે મરતો રહો ચીસો પાડે છે, રે છ ને ક્ષણે ક્ષણે હાહાકાર કરે છે તે પછો સાત ક સુધી ભૂડની જાતિમા અને ત્રણુ જ્ન્મ સુધી કાગ ની રન્નાતમાં જન્મે છે ને શુદ્ધ થાય છે ધતના લોભથી પ્રનનએને દડે છે, તે ની પ્રજાઓના રૂ વાડા જેટલા વર્ષો સુધી અવશ્ય વીંધ ઓના કુડમાં સડે છે તે પછી સાત જત્મા સું વીંછી થાય છે અતે ઘેવટે ખોડવાળા તધા ક થઈ શુદ્ધ ઘાય છે જે ષ્ાહણુ શગ ધારણ કરે છ ગીદ્તગતા કપડા ધૂએ છે, સધ્યા કરતો તધી અ“ ન હ્ય વિષ્ણુભકિતવી નદેત ઘેય છે, તે પોતાના રવા
અધ્યાય ૩૩ મે!-નરડકુ’ડના અધિકારી પાપીઓ નુ’ વર્ણન ૬૦૩ ૧ ૪#નન્ન્ઝ્ન્નટ્ન્ન્ન્ન્્ટ્”્ૂૂૂનૂઈ્ન્ન્્ૂ6€$ુ&€6ૂ€ૂ€£€ૂ€6€£€£€£€£€£€£€£€£€£€£€£€£€£€£€ૂ€ૂ€ૂ€£ૂ€£ૂ£€£€£ૂ£ૂ£€ફ$6ુ€ફ$ુૂ૮ફ૭ જેટલા વર્ષો સુધી ખાણો વગેરેના” કુડમા રહે છે અને ત્યા ખાણો વગેરેથી કાયમ વીંધાઈને શુદ્ધ થઈ મનુષ્ય થાય છે જે છડેલો માણુસ અધારિયા કેદખાનામાં પ્રજ્નએઓને મારે છે; તે પોતાના દોષને લીધે ડ્ઠાદવવાળા, તપેલા પાણીથી ભરેલા, અધકાર- વાળા, ભયકર અને તીક્ષૂણુ દાઢોવાળા ડીડાઓથી વ્યાપ્ત ગોલકુડમાં જાય છે ત્યા (પોતે મારેલી ) પ્રજનએના રૂવાડા જેટલા વર્ષો સુધી ડીડાએથી વીંધાતો રહે છે અને પછી પ્રન્નએઓનો ચાકર થઈ અનુક્રમે શુદ્ધ થાય છે જે મનુષ્ય સરોવરમાંથી ખહાર નીકળેલા ઝૂડ વગેરેને માગે છે, તે (મારેલા ) એ પ્રાણીએ ઉપર જેટલા કાટા હોય છે, તેટલા વર્ષો સુધી નક્કુડમાં જય છે અને પઠી ઝૂડ વગેરેતો જત્મ પામી ફરી પણુ તે તે નનતિએમા જ દડ ભોગવી તરત શુદ્ધ થાય છે જે કામી પુરુષ પવિત્ર ક્ષેન ભરતખડમાં પરસ્રીના નિતખ, સ્તન તથા મુખતે કામનાથી જુએ છે, તે માકતુડ કુડમા પોતાના રૂવાડા જેટલા વર્ષો સુધી કાગડાએ વડે કોચાતી આખોવાળો રહે છે, તે પછી ત્રણુ જન્મો સુધી અડિન વડે દાઝયા કરે છે જે મૂઢ મનુષ્ય ભરતખડમા દેવોનું તથા ખ્રાહ્મણોનુ સોનુ ચોગે છે, તે મથાન ફૂડમાં પોતાના રૂવાડા જેટલા વર્ષો સુધી અવશ્ય રડે છે ત્યા યમદૂતો તેને મારે છે મથાન તામના ડીડાએ તેતી આખો પર છવાઈ ન્નય છે અને તે કીડાએની વિદાને તે ખાયા કગે છે તે પછી ત્રણુ જન્મો સુધી આધળોા થાય છે, સાત જન્મો સુધી દરિદ્ર, મહાકૂર અને પાપી થાય છે અને છેવટે ભરતખડમા સોની તથા સોનાનો વેપારી થાય છે હે સુદરિ! જે મનુષ્ય ભરતખડમા તાષ્યુ કે લોહ ચોરે છે, તે પોતાના ર્ વાડા જેટલા વર્ષા સુધી ખીજ નામના ડીડાઓના કુડમા ન્નય છે ત્યા એ ખીજ નામના જીવડાએની વિછા ખાતો તે જીવડાથી ઢકાયેલી આખવાળો અને યમદૂતો વડે મરાતો રહી શુદ્ધ થઈને પછી મનુષ્ય ધાય છે જે મતુષ્ય દેવની કે દેવના દ્રવ્યની ચોરો કરે છે, તે પોતાના - વનેર શક્વ્થી શૂવકુડ તશ્રા તરવારનો કુડ અર્ખ સમજવાના છ રૂવાડા જેટલા વર્ષા સુધી ભયકર વજકુડમા અવશ્ય રહે છે ત્યા વજો વડે બળેલા શરોરવાળો, આહાર રહિત અતે યમદૂતો વડે માર મરાતો રહી ચીસો પાડે સે સડ જ છે, તે પછી શુદ્ધ થઈ મતુષ્ય થાય છે જે મનુષ્ય દેવના કે ખ્રાહ્મણુના રૂપાને, ગોરસને કે વસ્રોને ચોરે છે, તે પોતાના રૂવાડા જેટલા વર્ષો સુધી તપેલા પથ્થરોના કુડમા અવશ્ય રહે છે તે પછી ત્રણુ જત્મા સુધી કાચબો, ત્રણુ જન્મો સુધી ધોળા કોઢવાળો અને એડ જન્મમા કોઢના ચિહ્તવાળો થઈ જેટલા ધ્રોળા પક્ષીઓ છે, તે સર્વની જાતિ પામે છે તે પછી સાત જન્મો સુધી લોહીના વિજારવાળો, શૂળના રોગવાળા તથા ઓછા આયુષવાળો ધઈ શુદ્ધ થાય છે જે મતુષ્ય દેવના કે ખ્રાહ્મણુના, પિત્તળના કે ક્રાસાના વાસણુ ચોરે છે, તે પોતાના રૂ વાડા જેટલા વર્ષો સુધી તીઠ્ૂણુ પથ્થરોના કુડમા વસે છે તે પછી સો જત્મો સુધી ભરતખડમા ધોડાતો જન્મ પામી છેવટે વધરાવળના તથા પગના રોગવાળો મતુષ્ય થઈ શુદ્ધ થાય છે જે મતુષ્ય વ્યભિચારિણી સ્ત્રીનુ ફે વ્યલભિચારિણી ત્રી ઉપર આજીવિકા ચલાવતા પુરષતુ અન્ન ખાય છે, તે પોતાના રૂ વાડા જેટલા વર્ષો સુધી અવશ્ય લાલાકુડ નામના નરફમા રહે છે ત્યા યમદૂતો વડે માર મરાતો અને લાળોનો આહાર કરતો રહી દુ ખી થઈને પછી આખતા તથા શૂળતા રોગવાળોા મતુષ્ય થઈ અનુકમે શુદ્ધ થાય છે પુથ્વી પર ભરતખડમા જે ખ્રાહ્મણુ મ્લેચ્છોની સેવા કરે અથવા શાહી ઉપર આજ્વિષ્ર કરે છે તે પોતાના રૂવાડા જેટલા વર્ષા સુધી મેસના કુડમા દુ ખ પામતો, યમદૂત વડે મરાતો અને મેસ ખાતો રહે છે તે પછી હે સતિ! ત્રણુ જન્મો સુધી કાળા ગ્ગતો પશુ થાય છે, નણ જન્મો સુધી કાળા રગતો ખકરો થાય છે અને એક જ્મ સુધી તાડનુ વૃક્ષ થયા પછો શુદ્ધ થઈ મનુષ્ય થાય છે જે મનુષ્ય દેવ કે ષ્રાહ્મણુની ધાન્ય વગેરે કોઈ ઉત્તમ વસ્તુ નાગસ્વેલનુ પાનખીડુ, આત્તત કે શય્યા ચોરે છે, તે સો વર્ષ સુધી યમદૂતનો માર ખાતો ચૂણકુડમા સહે છે પધો ત્રણ જન્મો સુધી ખકરાનતી જતિ, તણું જન્મો સુધી કૂકડાનો જન્મ તથા નણુ જન્મ સુધી વાદનો જન્મ પામી
૬૭૪ #.“૪૪૪૪૫૪૫૦૪૪૪૪૪૪૪૫૪૮૪૫૪૪૦૫//% છેવટે પૃથ્વી પર ઉધગ્સના રોગવાળા, વશ વિનાનો, ધરદ્ર તથા ઓછા આયુષવાળો મનુષ્ય થઈ શુદ્ધ થાય છે જે મતુષ્ય ખ્રાભ્રણીનુ ધત ચોરો (મત થાસ્રમા પ્રસિદ્ધ) ચક્રપૂન્ન કરે છે, તે સૌ વર્ષ સુધી લાકદીએનો માર ખાતો ચક્રકુડમા રહે છે તે પછી તણુ જન્મો સુર્ધી તેલ ઝ્ાઢતાર (ઘાચી), શેગી તથા વશરહિત થઈને પવિન થાય છે હૅ સતિ! જે મતુષ્ય ગાયો તરક્ કે ખ્રાહ્મણો તરક્ ટેઢી તજર કરે છે, તે વક્રકુડમાં જય છે અને સૉ વર્ષ સુધી «્યા રહે છે તે પછી સાત જત્મો સુધી વાષ્ઠ અને ખોડવાળા અગવાળો, દરેટ્ર,, વશ વિતાતો તથા સીરહિત થઈ શુદ્ધ થાય છે અને પછી ત્રણુ જન્મ ર્ુધી ગીધના જત્મવાગો, ત્રણુ જન્મ સુધી ભૂડ, ત્રણુ જત્મ સુધી ખિલાડો અને ત્રણુ જન્મ સુધી મોર પક્ષી થાય છે જે ખ્રાહ્મણુ ( શાસ્રમા ) તિષેધેલુ કાચબાનુ માસ ખાય છે, તે પણુ પણુ કૂર્મફુડમા સો વર્ષ સુધી કાચખા વડે ખવાતો રહે છે પછી ત્રણુ જન્મો શુધી કાચબો, ત્રણુ જન્મો રુધી ભૂડ, ત્રણુ જન્મો સુધી બિલાડો અતે તણુ જન્મો સુધી મોરપક્ષી થઈ શુદ્ધ થાય છે જે પાપી દેવ કે ખ્રાહ્મણુતુ ઘી તથા તેલ ચોને લૅ છે, તે જ્વાલાકૂડમાં તથા ભસ્મ હુડમાં જાય છે ત્યા સો વર્ષ સુધી તેલમાં તળાય છે તે પછી સાત જત્મો સુધી માછ | તથા ઊંદર થઈ પવિત થાય છે જે મતૃષ્ય પવિન ભરતખડમાં દેવ કે છ્રાહ્મણુતુ સુગધી તેવ, આખળાનુ ચૂર્ણ અથવા ખીન્ને કોઈ સુગધી પદાર્થ ચોરી લે છે, તે દર્ધકુડમાં પોતાના રૂવાડા જેટલા વર્ષો સુધી દિવસરાત ખયા કરે છે અને તે પછો સાત જન્મો સુધી દુર્નધી શરોરવાળો, ત્રણુ જન્મો સુધી સ્તૂરોમૃગ અને સાત જત્મો સુધી મધાન નામનો ડીડો થઈ છેવટે મતુષ્ય થાય છે હે સતિ! ભરતખડમા જે મહા ખનવાત મતુષ્ય બળધી, કપટથી કે હિસાથી ખીન્ન એના ખાપદધતી જ્મીત લઈ લે છે તે તમસુચિ નરકમાં રહે છે અને ત્યા તપેલા તેલમાં દિવસરાત તળાતો -હી પ્રાયમ બળ્યા કરે છે, છવા ખળીને ભસ્મ થતો નથી, ડેમ કે ક્મેભાગ ખાદી હોય ત્યા સુધી પ્રાણી નાશ પામતો નથી એ રીતે સાત શ્રીમદ્ ભગવતીભાગવત-સ્ક ધ નવમે! 2212 00020 મે મત્વતર સુધી અત્યત તપ્યા કરતો એ પાપી ત્યાં રહે છે, એટલુ જ નહિ, પણુ યમદ્તોએ મારેલો અને નિરાહાર રહેલો એ જીવ ચીસે। પાડયા કરે છે તે પછી સાઠ હન્નર વર્ષો સુધી વિકાનો કીડો થાય છે. પી જમીન વિતાનો દરદ મતુષ્ય થઈ શુદ્ધ થાય છે અને ફરી પોતાની જતિને પામી શુભ કર્મ કરે છે સતો મવેર્ મૂનિટીવો ૬ સ્કિ તત? છિ ? લત ચ્વયોતિ લત્રાવ્વ સુમશર્સાચરેસ્ પુનઃ ॥ ઇતિ શરીદેવીભાગવતમહાપુરાણમાં નવમ સ્કધ વિષે અધ્યાય ૩૩ મો સમા અધ્યાય ૩૪ મે” તશ્કકૂંડના અધિકારી પાપીઓ ( ચાઇ ) વમળ રવા સિતસ્તિ ત્તીન લરૂમેત ૨યાટ્ટીન- છુવ્રહળ* | સ્વાતી છૂસ્તિ નસ્ર્વઝોસનત માશ્તે ॥૨॥ યમરાજ ખોલ્યા જે દયાહીત, અતિકૂર મતુષ્ય ભરતખડમાં ડ્ેઈ જીવતે તરવારથી ઝાપી નાખે છે અને ધતતા લોભથી કોઈ મતુષ્યતે મારી તાખે છે, તે પણુ અસિપત્રમા, ચૌદ છદ્રો થાય ત્યા સુધી રહેછે જે ષ્રાહ્મણોને મારી નાખે છે, તે સો મત્વતરો સુધી ત્યા રહે છે, તેમ જ તરવારની ધારથી કપાયેલા અગવાળો, કાયમ ભૃખ્યો રખાતો અતે યૂમદૂતો વડે મરાતો હોઈ મોટી ચીસો પાડે છે, તે પછી સો જન્મ સુધો મથાન નામનો કીડો, સો જન્મો સુધી ભૂડ, સાત જત્મો સુધી કૂકડો સાત જત્મા સુધી રિયાળ, સાત જન્મો સુધી વાઘ, ત્રણ જન્મ સુધી વરુ સાત જન્મો સુધી દેડકો અને છેવટે ભરતખડમાં પાડો થઈ શુંહ થાય છે જે મૃતુષ્ય ગામડ! કે શહેરોને આગ લગાડ છે, તે પણુ ત્રણુ યુગો સુધી ક્ષુરધારફુડમા કપાતા અગવાળો નહે છે અને પછી તરત જ સાત જત્મા સુધી પુથ્વી પર ભટફતો, અડિત જેવા મુખવાળા અને અપવિત આહાર કરતો પ્રેત થાય છે પઢી સાત જન્મો સુધી હોલો, સાત જન્મો સુધી ખોટા શૂળવો રોગી અને સાત જન્મો સુધી ઝરતા કોઢવાળા થ રોગી અને સાત જન્મો સુધી ઝરતા કાઢવાઉ _ * આ અધ્યાતમા સાગેએકાણુ “વલોકેથી બાકી રેવા કુંકના અધિકારીઓનું વિસ્તારથી વર્ણન કરાશે.